Sneeuwklokjes aan de rol

Sneeuwklokjes breien 

Dat leerden meisjes rond 1900 van een breivrouw op een zogenaamde ‘breischool’, die vaak door de Maatschappij tot Nut van het Algemeen, werd gerund. Ze breiden een lange oefenrol van wel een meter lang met mooie patroontjes. Goed kunnen breien was in die tijd belangrijk. Er waren nog geen winkels waar je sokken, warm ondergoed en truien kon kopen. Die maakte je zelf. 

Brei-juf Paap en haar leerlingen rond 1900 in Winschoten.

Sommige meisjes dragen de typische breimandjes uit die tijd.

Breimandje uit circa 1900, waar de lange brei-rol, een kluwenhouder met een bol katoen en de breipennen in pasten; collectie het MOW.

 

Brei-rol
Breien was tot ongeveer 1970 een vak op de lagere school voor de meisjes. Juffrouw Blaauw, van de eerste klas, leerde mij de eerste steken. Het was een knorrig mens en ik was niet direct een succes. Ook in die tijd breide je nog praktische dingen van stroef katoen. Rare dingen zoals een inktlap, theepotaanpakkertje (het woord alleen al) en een kruikenzak. Niet echt iets waar ik mijn fantasie in kwijt kon.  

Hippe outfits

Dat kon thuis wel. Samen met mijn moeder breide ik kleertjes voor mijn barbiepop, van fijne, gekleurde wol met gouden draadjes. Dat was pas leuk. Ik kreeg de smaak te pakken en ging vrijwillig in de leer bij mijn beide oma’s. Van hen leerde ik patroontjes breien, zoals al die meisjes voor mij. Zo kregen al mijn poppen hippe outfits. Het was een feest als ik met mijn moeder naar ‘vrouw Zwiegman’ ging. Zij had een breiwinkeltje bij ons in het dorp, met een wand vol kleurtjes achter de toonbank. Als ik de geur van Scheepjes-wol ruik, ben ik helemaal weer terug in dat winkeltje, zoveel jaren geleden.

Sneeuwklokjes van een breirol uit ca. 1880. 

 

Nooit verleerd
De sneeuwklokjes bloeien nu, en ik dacht: Kom, laat mij dat ook eens proberen, sneeuwklokjes breien. Eerst naar de fourniturenwinkel in de Winschoter Torenstraat om katoen te kopen. Steken opzetten en breien maar. Op zich was dat, na al die jaren, geen probleem; ik had het niet verleerd. Maar het was nog een hele toer, voordat ik dat patroontje doorhad. Ik heb het breiwerkje zeker vijf keer uitgehaald. Zucht. Na wat tips van mijn moeder is het dan uiteindelijk toch gelukt. Opeens verschenen er sneeuwklokjes in mijn broddellap.

Daaruit blijkt maar weer dat het bij handwerk vooral gaat om geduld en doorzettingsvermogen. Door veel te oefenen word je het meester. Zoals die meisjes vroeger elke dag een paar naadjes moesten breien aan een sok voordat ze mochten spelen. Gewoon doorzetten en uiteindelijk wordt het wat. Nu maar eens kijken wat voor nuttigs óf leuks ik kan maken van gebreide sneeuwklokjes. More to come!


Wil je het ook eens proberen? Sneeuwklokjes breien? Als je me even mailt, stuur ik je het patroontje: moi@wildebloumkes.nl.

 

Credits
Foto breiklas, verzameling T. Potjewijd, Oud-Winschoten. Deze foto is ook opgenomen in het boekwerkje ‘Kent u ze nog….de Winschoters’; uitgave van Europese Bibliotheek, 1975.
Breimandje, collectie museum het MOW, Bellingwolde, registratienummer 01142.


Breirol, uit circa 1880-1900, eigen collectie wildebloumkes.

 

Productie, tekst en fotografie: Jenny Wildeman Luppens.

 

 

 


 

Please reload

Please reload

  • Facebook - Black Circle
  • Instagram - Black Circle
  • Pinterest - Black Circle
(C) Jenny Wildeman Luppens
 www.wildebloumkes.nl